Sarısıvat Köyü Tarihçe

Çanakkale Türküsü, Çanakkale Savaşları sırasında yaşanan acıları, genç yaşta cepheye giden askerlerin duygularını ve geride kalan ailelerin hüzünlerini anlatan en bilinen anonim türkülerden biridir. Türküde geçen “Of gençliğim eyvah” sözleri, savaşın genç hayatları nasıl yarıda bıraktığını ifade eder. Türkü, özellikle “Çanakkale içinde aynalı çarşı / Anne ben gidiyorum düşmana karşı” dizeleriyle hafızalara kazınmıştır.

Çanakkale Türküsü

Çanakkale içinde vurdular beni
Ölmeden mezara koydular beni
Of gençliğim eyvah

Çanakkale köprüsü dardır geçilmez
Al kan olmuş suları bir tas içilmez
Of gençliğim eyvah

Çanakkale içinde aynalı çarşı
Anne ben gidiyorum düşmana karşı
Of gençliğim eyvah

Çanakkale içinde bir dolu testi
Anneler babalar ümidi kesti
Of gençliğim eyvah

Çanakkale'den çıktım yan basa basa
Ciğerlerim çürüdü kan kusa kusa
Of gençliğim eyvah

Çanakkale içinde sıra söğütler
Altında yatıyor aslan yiğitler
Of gençliğim eyvah

Çanakkale'den çıktım başım selamet
Anafarta'ya varmadan koptu kıyamet
Of gençliğim eyvah

- Anonim -

Türkünün Tarihsel Arka Planı

Türkünün kökeni, savaşın başlamasından aylar öncesine, 1914 sonbaharına uzanır. En eski yazılı kanıt, Çanakkale Sultanisi öğrencisi Seyfullah Nutku'nun 29 Eylül 1914 tarihli mektubunda yer alır: Askerler sokaklarda "Çanakkale içinde aynalı çarşı, anne ben gidiyorum düşmana karşı" diye söylenerek yürürler. Bu, türkünün belki eski bir aşk ezgisine savaş sözleri eklenerek doğduğunu düşündürür.

Resmi olarak Kastamonu yöresine ait kabul edilir; Muzaffer Sarısözen tarafından 1948'de Kastamonulu Âşık İhsan Ozanoğlu'ndan derlenerek notaya alınmış, 1973'te TRT repertuvarına girmiştir. Ancak içerik tamamen Çanakkale destanını yansıtır ve Anadolu'un her köşesinde, eski Osmanlı topraklarında varyantlarıyla hâlâ söylenir. Bu türkü, milletimizin ortak acısı ve gururunun sesi olarak nesilden nesile aktarılır.

Kaynakça:
Emrullah Nutku, Çanakkale Şanlı Tarihine Bir Bakış (1975);
Muzaffer Sarısözen, Yurttan Sesler (1952);
TRT Türk Halk Müziği Repertuvarı, sıra no 461 (1973).